21 พฤศจิกายน 2569
ธัมโมวาทโดยพระอาจารย์ยันตระ อมโร
เหมือนอากาศที่มีร้อนก็ต้องมีเย็น มีความมืดก็ต้องมีแสงสว่าง มีความสกปรกก็ต้องมีความสะอาด มีความหนัก ก็ต้องมีความเบา มีความทุกข์ก็ต้องมีความพ้นทุกข์ อันเป็นของคู่กันในโลกนี้ จึงมาพิจารณาว่าคนเราก็ต้องเจ็บต้องตาย ต้องมีความไม่ตายต้องมีอยู่ในโลก พระองค์จึงเลือกแสวงหาความไม่ตาย พระองค์ถามนายฉันนะ นายฉันนะก็บอกว่าใคร ๆ ก็ต้องแก่ ต้องตาย เมื่อเกิดแล้ว ทีนี้มาดูความเกิดก็ทำให้แก่ เจ็บ ตาย แสวงหาความไม่ต้องแก่ เจ็บ ตาย ทำอย่างไรพระองค์ไปเห็นเพศนักบวชเขาอยู่อย่างสงบ ถามนายฉันนะอีก นักบวชนี่ใครละ ได้รับคำตอบว่า นักบวช คือ ฤาษี พระองค์ไม่เคยเห็นมาก่อนอยู่ในรั้วในวัง เขาสละสมบัติหรืออะไรต่าง ๆ แล้ว เคยมีลูกมีภรรยาจนเบื่อหน่ายทางโลกแล้ว แสวงหาความสงบบั้นปลายของชีวิต ทำไมอินทรีย์ผ่องใส ดูเยือกเย็นจริง ๆ อายุมากแล้ว พระองค์ก็มาทบทวนพิจารณาเขามีความสงบทางใจจึงทำให้อินทรีย์ผ่องใส จิตใจก็รักเพศนักบวชมากขึ้น รักความสงบนั่นทันที
พระองค์ยังมีความเชื่อมั่นว่า ยังมีธรรมเป็นเครื่องพ้นทุกข์ ยิ่งไปเห็นดาบสที่อยู่ในความสงบเยือกเย็น คลายเจริญภาวนาอยู่อารมณ์สุกใส อินทรีย์อะไรต่าง ๆ มีความผ่องใส ก็แสดงออกมาด้วยความสงบเย็นนั่นเอง จึงทำให้พระองค์จับจิตพอใจในเพศของนักบวชหรือบรรพชิตในที่สุดก็ต้องติดสินพระทัยแน่วแน่และในคืนที่สละออกบวชนั้น ต้องตั้งใจเด็ดเดี่ยวด้วยสัจบารมีนั่นเอง ไม่ลังเลไม่สงสัยแล้ว เพราะไม่เช่นนั้นจะไม่มีทางพ้นจากทุกข์ไปได้ จะต้องเวียนว่ายตายเกิด เพราะพระองค์ทบทวนพิจารณาเห็นแล้วว่า จิตยังคงต้องเป็นทุกข์หมกมุ่นอยู่อย่างนี้แล้ว คัมภีร์พราหมณ์ก็สอนมาแต่เดิมเหมือนกันว่ายังต้องมีการวกเวียน ถ้ายังไม่สิ้นหรือยังมีอาการผูกยึดเกาะด้วยกิเลสต่าง ๆ ก็ยังไม่พ้นแน่