ทำความแท้จริง ต่อสภาวะ ต่อลักษณะธรรมมี่ปรากฏ
การอบรมทางใจ คือ การทำให้ธาตุรู้นี้ ตื่น เบิกบาน
ถ้าเราจับสภาวะได้เราจับเห็นความเป็นจริง
เมื่อเรารู้จักชีวิตแท้ ความตายเป็นเพียงลีลาอันงดงามแก่ดวงใจ ใจพร้อมที่จะสลัดออกทุกเมื่อ รู้ว่าทุกอย่างนั้นคือสภาวะที่ผ่านทั้งหมด ไม่ใช่ตัวเรา
ถ้าเราเอาสภาวะให้ปรากฏแจ้งชัดแก่ใจ เราจะรู้ความเป็นจริงอย่างล้ำลึก โดยที่ไม่ต้องไปกังวลกับภาษา ( สมมุติ ) ในที่สุดพูดว่าตัวเราเองคือภาษา แต่สภาวะจริง ๆ ไม่เป็นตัวเรา.
สติจะอยู่เต็มที่ เมื่อจิตนี้ว่างจากความปรุงแต่งของอาราณ์
